اولین شهید مدافع حرم چگونه تربیت شد

شماره خبر : ٥٥٩٥٠٧ تعداد نمایش خبر:49 تاریخ درج خبر:1398/07/30

مادر «محرم» دقايقي از پسرش برايمان گفت. اينکه در وانفساي عصر جديد و هزار رنگ چطور توانست فرزندي تربيت کند به رنگ آب؛ فارغ از همه تعلقات.

به گزارش مشرق، وقتي از کوچه پس کوچه هاي محله خزانه بخارايي بگذري جايي در ميان خانه هاي قديمي  و آپارتمان هاي جديد منزل پدر و مادري است که فرزند ارشدشان اولين شهيد مدافع حرم حضرت زينب(س) در سوريه شد.

 

 

 

 


محرم ترک شهيدي است که شهادتش از چند جهت مظلومانه است. اول اينکه جايي دور از ديار و کاشانه خودش بود و ديگر اينکه زماني به شهادت رسيد که به دلايل مختلفي نمي شد حرف از شهادتش زد و يا مراسم با شکوهي در خور مقامش برگزار کرد.

 


حتي يادم مي آيد ما که خبرنگار حوزه مقاومت بوديم هم با ديدن سنگ مزار جديدي به نام شهيد محرم ترک در قطعه شهداي بهشت زهرا تعجب کرديم و زماني که مکان شهادت را دمشق خوانديم تعجبمان چند برابر شد. زمزمه‌هاي جنگ به گوش مي رسيد اما اينکه يک نظامي ايراني آنجا شهيد شود عجيب بود.

 

 

 

 


حالا پس از حدود 8 سالي که از شهادت محرم مي گذرد به ديدار مادرش رفتيم تا دقايقي از پسر برايمان بگويد و اينکه در وانفساي عصر جديد هزار رنگ چطور توانست فرزندي تربيت کند به رنگ آب؛ فارغ از همه تعلقات.

گلنار خانم حدود 60 سال سن دارد. سر ظهر است و بوي عطر غذا فضاي خانه را پر کرده. خانه اي مرتب که از چيدمان آن کاملا مشخص است يک زن آن را چيده است. در ميان همه وسايل خانه آنچه نظر را در ابتداي ورود جلب مي کند تصويري بزرگ از شهيد محرم ترک است.

 

* از کودکي شرعيات را با جملاتي قابل فهم به ياد دادند

مادر صحبت را اينطور شروع مي‌کند: اصالتا ترک هستيم اما چون سالها اقواممان در لرستان ساکن شدند خودمان را لر هم مي دانيم. (مي‌خندد) خانواده ما مذهبي بودند و از همان کودکي بچه را با شرعيات و محرمات آشنا مي‌کردند آن هم با جملاتي که براي بچه قابل فهم باشد. مثلا يادم مي آيد يکبار نور از پنجره اتاق مي تابيد و من همانطور که دراز کشيده بودم ذره هاي معلق گردو غبار نظرم را به خود جلب کرد. از مادربزرگم پرسيدم اينها چيست؟ گفت: ذره المثقال. دوباره پرسيدم خب يعني چه؟ گفت: وقتي کار بدي انجام بدي، يعني پول کسي را بخوري يا در امانتش خيانت کني آن دنيا چند برابر هر ذره با آتش جهنم بدنت را مي سوزانند.

*هفت سالم بود به تهران مهاجرت کرديم


هفت سالم بود که همراه پدر و مادر و برادران و دو خواهرم به نام هاي گلي و گل آفتاب از لرستان به تهران مهاجرت کرديم و در خانه اي اجاره اي در دروازه غار ساکن شديم. اينکه دقيق مي گويم هفت سالگي، چون يادم هست چند روزي از رسيدنمان نمي گذشت که دندانم افتاد. پدرم گفت اين دندان شيري ات بود. همه به هفت سالگي که برسند دندان هاي شيري‌شان مي افتد. براي همين به خوبي اين موضوع در ذهنم ماند.


*برادرم مي‌گفت: نه سوادشان را خواستيم نه بي حجابي را

وقتي به تهران آمديم برادر بزرگم اجازه نداد برويم مدرسه. مي گفت دخترها بايد بدون حجاب و با دامن هاي کوتاه بروند. نه سوادشان را خواستيم نه بي حجابي را. براي همين دخترها را زود شوهر مي دادند.  معمولا هم ازدواج ها فاميلي بود و هر دو طرف شناس هم بودند.

*گلنار عروس من است

منهم زن پسر عمويم شدم. موقع حرکت به تهران عمويم، پدرم را صدا کرد و گفت يک وقت نشنوم دخترت را به غريبه شوهر دادي. گلنار عروس من است. همان هم شد. 12 ساله شده بودم آمدند خواستگاري. دکتر ژنتيک هم نبود مثل حالاها که تکان مي خوري هزار تا آزمايش بگيرند و آخر هم معلوم نيست کارشان درست باشد يا نه؟ 15 سالگي يعني سه سال بعد عروسي محرم را به دنيا آوردم و بعد از او 4 پسر ديگر خدا به ما داد، الحمدالله همه شان هم سالم بودند.

*نامش را محرم گذاشتيم

زمان ما اينطور نبود که کوچکتر روي حرف بزرگتر حرف بزند. براي همين وقتي برادر شوهرم که پسر عمويم هم مي شد نام محرم را انتخاب کرد حرفي نزدم. مي گفت چون بچه ات در دهه اول متولد شده نامش را مي گذاريم محرم، البته خودم هم نظر ديگري ندارم که حالا بگويم نام ديگري مورد پسند بود.

*خانه کوچک ما

شوهرم شغلش آزاد بود و مي توانم بگويم زندگي مان را از صفر شروع کرده بوديم. بعد از چند سال يک خانه در همين محله خزانه بخارايي خريديم. خانه کوچکي بود، دو اتاق بالا دست مستاجر بود و دو اتاق ديگر دست خانواده هفت نفري خودمان. آشپزخانه مان هم در حيات بود. همه پسرهايم انصافاً  خوب بودند اما هيچ کدام برايم محرم نمي شوند. خب به نظر من بچه اول چه دختر باشد چه پسر، براي پدر مادر يک جايگاه ديگري دارد. علاوه بر اين محرم بچه با اذيت کني نبود. 

*اين بچه مومن و با خدا مي شود

با اينکه سن کمي داشتم اما او هم بي قراري نمي کرد. حتي يادم هست يکبار رفتم شهرستان به مادر بزرگم گفتم: مادر بزرگ وقتي به محرم شير مي دهم مي خوابد ديگر بايد به زور بيدارش کنم. مادر بزرگم خنديد و گفت عيبي نداره عوضش زود تپل مي شود. وقتي مي خواستم بيدارش کنم بايد کنار گوشش را ماساژ مي دادم تا بيدار مي شد.

وقتي شروع کرد چهار دست و پا رفتن، خورده نان‌هاي روي زمين را بر مي داشت و مي خورد. خانم هاي فاميل روي اعتقادي که داشتند مي گفتند: اين بچه مومن و با خدا مي شود.

محرم متولد سال 57 بود و زمان جنگ کودکي خردسال بود. وقتي تيتراژ اخبار پخش مي شد سريع مي نشست جلوي تلويزيون با زبان کودکي دستش را مشت مي کرد و مي گفت: انجز انجز. فقط همين کلمه را مي توانست ادا کند.

*مکتب خانه مادر شوهرم

مادر شوهرم 25 سال با ما زندگي کرد. زن مومني بود که هميشه رو به قبله مي نشست.  سواد خواندن نوشتن نداشت و لي بچه ها را دور خودش جمع مي کرد و وضو گرفتن و ادابش را يادشان مي‌داد. کمک مي‌کرد سوره هاي کوچک را ياد حفظ کنند. نماز خواندن را هم پسرها از او ياد گرفتند.

*کاش من هم جاي آنها بودم

آن روزها در کوچه هاي محل هر روز شهيدي را مي آوردند و روي دست مردم تشييع مي شد. تا متوجه مي شدم سريع دست پسرها را مي گرفتم و در مراسم شرکت مي کرديم. در دلم مي‌گفتم خوش به سعادت مادرهايشان چه حال خوبي دارند کاش من هم جاي آنها بودم.

 

رحيم ترک پسر اول برادر شوهرم هم 19 سالش بود که  در عمليات کربلاي 6 شهيد شد. از آن به بعد هر وقت منزلشانمي رفتم دست جاري ام را مي بوسيدم و سرم را مي گذاشتم روي قلبش.  محرم هم وقتي نوجوان شده بود هر وقت منزل عمويش مي رفتيم دست مي کشيد روي عکس پسر عمويش و مي گفت: خوش به سعادتت ما لياقت شهادت نداريم.

*شيطنت‌هاي محرم بي سر و صدا بود

محرم اصلا بچه پر سر و صدايي نبود، مخصوصا وقتي يک غريبه مي ديد آرام مي نشست کنار فقط نگاه مي کرد. بچه اي هم بود که خيلي عقلش مي رسيد، وقتي مي دانست دستمان تنگ است در خرج هايش مراعات مي کرد. به تبع شيطنت‌هايش هم بي سر و صدا بود. يکبار تازه ماشين لباسشويي خريده بوديم و گذاشته بودم داخل زيرزمين. رفته بود يک کبريت کشيده بود گوشه ماشين و پوسته اش را سياه کرده بود. شانس آورد آتش سوزي نشد. تا فهميدم يک کشيده زدم توي صورتش سرش خورد به ديوار ورم کرد. اين کشيده اولين و آخرين کتکي بود که به بچه هايم زدم. هزار بار هم تا زن گرفت بهش مي گفتم محرم جان من را حلال مي کني؟ مي گفت آخه اين چه حرفيه؟ گفتم مادر هم حق ندارد بچه را کتک بزند. مي گفت شما حواستان نبود.

*مي‌گفتم من آمدم طرفتان فرار کنيد!

وقتي هم با برادرهايش جور مي شدند شيطاني مي‌کردند. تا مي رفتم دعوايشان کنم تقصير را گردن همديگر مي ‌انداختند. عصباني که مي‌شدم مي دويدم سمتشان که مثلا کتک بزنم اما قبلش سفارش مي‌کردم اگر دنبالتان کردم فرار کنيد کتک نخوريد. محرم هميشه مي ايستاد سرجايش. مي گفتم بچه مگر نگفتم فرار کن؟ بعد براي اينکه بهانه اي پيدا کنم مي گفتم يا همه تان را مي زنم يا هيچ کدام. اهل زدن حرف هاي بي ادبي هم نبودم و از همين جهت مقابل خداي خودم رو سفيدم. اين نصيحت را هميشه به عروس هايم هم مي کنم.

 

*حواسم شش دانگ به تربيت پسرها بود

حواسم شش دانگ به تربيت پسرها بود. برايشان ساعت گذاشته بودم که از فلان ساعت نبايد ديرتر از مدرسه برسيد خانه. يا تابستان ها که تعطيل بودند تنها از ساعت 6 تا 7 حق داشتند بيرون با بچه ها بازي کنند.

موقع درس خواندنشان که مي شد محمد را مي فرستم زير زمين، محرم را مي فرستادم يکي از اتاقها، هادي را مي فرستادم آشپزخانه،  مهدي را هم مي گذاشتم داخل يک اتاق ديگر، محسن را هم مي فرستادم حيات. نمي گذاشتم کنار هم باشند که حواسشان پرت شود.

شما توجه کن پنج پسر داشتن يعني پنج کتوني ميخي، پنج شلوار لي و پنج کيف مدرسه. هر روز بدون اينکه بفهمند داخل کيف هايشان را نگاه مي کردم مبادا چيز نامربوطي پيدا کنم. بهشان سفارش کرده بودم مسير مدرسه را از همين راهي که مي رويد از همان برگرديد. اگر اتفاقي افتاد من بيايم مدرسه.تا کمي دير مي‌کردند سريع مي رفتم مدرسه.

 

*پدرش مجبورشان کرد برگردند

يک روز محرم و برادرهايش آمدند خانه يک جک ماشين دستشان هست. پدرش پرسيد: اين چيه؟ محرم گفت در شهرک بعثت يک ماشين وسيله خالي کرد هر کسي يک چيزي براي خودش برداشت و برد ما هم اين را آورديم. پدرش به شدت ناراحت شد و گفت همين الان برمي‌گردانيد سر جايش. گفتند الان شب شده ما مي ترسيم، گفت: خودم هم مي آيم. دست پنج تا را گرفت و رفتند گذاشتند سر جايش. پدرش گفت: اين کار حرام است، دزدي است! هر کسي هم ببرد شما نبايد ببريد. شوهرم به شدت حواسش به نان حلال آوردن بود و من هم از داخل خانه مواظب بودم تا محرم و بقيه بچه ها درست بزرگ شود.

 

*هديه اي که از خاطر محرم نرفت

من معتقدم بچه را بايد همين قدر که تنبيه مي‌کني همانقدر هم تشويق کني. براي همين  اگر کار خوبي مي کردند، مثل اينکه نماز مي‌خواندند يا نمره 20 مي‌گرفتند برايشان هديه مي گرفتم. هديه کوچکي مثل مداد تراش.

محرم در کلاس اول، اولين نمره 20 را که آورد برايش تراش نوشابه اي گرفتم. تا دخترش رفت آمادگي برايش اين خاطره را تعريف مي‌کرد، هرچند ديگر بچه ام خودش نماند کلاس اول رفتن دخترش را ببيند. 

*خدايا يعني بچه هاي من هم بزرگ مي شوند سينه بزنند

هميشه دست پسرها را مي‌گرفتم با خودم مي بردم تکيه. مي گفتم خدايا يعني بچه هاي من هم بزرگ مي شوند بروند وسط سينه بزنند آرزوي من براورده شود؟ کمي که بزرگتر شدند با پدرشان مي رفتند هيئت بعثت. دلم مي خواست بچه‌هايم خودشان يک هيئت کوچک دست و پا کنند. يکبار محرم کلاس دوم راهنمايي بود، آمد گفت با دوستم مي خواهم بروم هيئت. گفتم: مادر جان آدم مطمئني است؟ گفت: بله همشهري خودمان است در ثاني هيئت رفتن  ديگر مطمئني نمي خواهد که. بزرگتر که شد هيئت فاطميون را سر خيابان علي آباد راه انداخت که هنوز هم خط تلفن و آب و برقش به نام محرم است. اتفاق همسرش را هم در همان هيئت پيدا کردم.

*آوردن ويدئو در خانه ما قدغن بود

هميشه حواسم بود پسرهايم با چه کساني رفت و آمد مي کنند. زمان نوجواني آنها ويدئو تازه آمده بود، خيلي مد بود اما اجازه ندادم بخرند تا زماني که دو عروس آوردم. خريد ويدئو تا قبل از آن در خانه ما قدغن بود. وقتي هم خريديم پدرش وقتي خانه نبود دستگاهش را مي‌گذاشت داخل کمد قفل مي کرد کليد را هم با خودش مي برد. در خانه يک تلويزيون داشتيم يک راديو، والسلام.

*انگشترم را فروختم براي پسرم چکمه بخرم

پسرم مدرسه دانش قوت مي رفت. سالي که مي خواست ديپلم بگيرد از مدرسه مرا خواستند. تا خود اتاق مدير گريه مي‌کردم. تا مديرشان مرا ديد با تعجب پرسيد چرا گريه مي‌کني خانم ترک؟ گفتم براي اينکه محرم يکبار من را سر درس خواندن اذيت نکرد. واقعا نمي توانستم جلوي گريه ام را بگيرم.

دانشگاه در يکي از شهرستان‌هاي شمال قبول شد. همه اش نگران بودم خدايا نکند يکي معتادش کند؟ دوست بد گيرش بيايد. بالاخره بچه ام جوان است. اين شد که برايش خوابگاه نگرفتيم. پدرش برايش خانه اي اجاره کرد و من هم اندازه يک دختر برايش جهاز خريدم. دو ساک هم گذاشتم، يکي براي لباس کثيف يکي هم براي لباس تميز. دو هفته درميان مي آمد و لباس ها را مي آورد. يکبار رفتم شمال بهش سر بزنم ببينم بچه ام چطور آنجا زندگي مي کند. حواسم دائم به او بود.

يکبار زنگ زد پرسيد پولي دارم که به او بدهم؟ گفت مي‌خواهد چکمه بخرد چون زمستان مجبور است مسيري را از داخل آب برود. گفتم: بله مادر پول هست بيا بگير. فورا رفتم انگشترم را فروختم پول چکمه را جور کردم.

 

*محرم اينگونه وارد سپاه شد

سال دوم دانشگاه يکروز آمد گفت: مامان سعيد همکلاسي ام مي‌گويد دايي من در دانشگاه امام حسين(ع) است، تو هم برو دانشگاه امام حسين(ع) امتحان بده. آخه مامان دلم مي خواهد بروم سپاه. پدرش مي گفت تو قبول نمي شوي. اما من گفتم باشه بيا برو شايد قبول شدي مادر. امتحان داد و اتفاقا قبول شد. محرم اينگونه وارد سپاه شد.

*پسرم راهش را انتخاب کرده بود

وقتي وارد سپاه شد مي دانستم مأموريت زياد مي‌رود اما برايمان توضيح نمي داد کجا مي رود و چطور؟ ما هم سوال نمي‌کرديم. اما آخرين باري که مي‌خواست برود متوجه شديم مي رود سوريه. پدرش گفت نمي دانم چرا حس مي‌کنم اين بار دفعه آخري بود که او را ديديم. تا اين را گفت بند دلم پاره شد و گفتم حاجي اگر مطمئني اجازه نده برود. گفت: چرا اجازه ندهم؟ او خيلي وقته اين راه را انتخاب کرده حالا بعد از اين همه مدت مانعش شوم؟ خدامي‌خواست که برود و براي حضرت زينب(س) به شهادت برسد.

 

 


خروج